Zeilweekendverhaal 2018

Sneek

3 oktober 2018

DOWNLOAD HIER HET SMOELENBOEK

SMOELENBOEK

Memo: Zeilweekend 2018
Datum: 11 juli 2018
Aanwezig: zie bijlage smoelenboek
Afwezig: Donald Duck en Mike Broekhof

Schip ahoi! Het is weer daar, het is weer daar, het event waar de VAS hoog mee scoort! Hoe hoog, 20 driepunters, of 30 tweepunters, 60 jonge fri(e)sse en fruitige accountants in opleiding begeven zich dit eerste weekend van juli naar het mooie Sneek. Sorry, hier moet de redactie al even ingrijpen. Met één registeraccountant (hulde aan Luc! Go get them!) in het midden en nog wat andere zwarte schaapjes zitten we wellicht iets lager in het aantal AIO’sers. Maar het prachtige ronde getal van 60 is zeker aanwezig. Dit wilde Nick natuurlijk in zijn uiterst goed voorbereide speech even aanstippen. Exacte transcriptie van de speech door hoge mate van ontroering is niet mogelijk. Maar het leek op: “We zijn diep gegaan, we zijn van zo ver gekomen!”. Daarbij is groei van het zeilweekend een beetje aangedikt met een exponentiële groei, dat dit wat rectificatie nodig heeft. Maar to be honest, why bother, het punt wat Nick wilde maken: Wat een bizar gave opkomst en dus ook dit jaar weer dikke complimenten voor de Orga en de aanpak van de activiteitencommissie over de afgelopen jaren. Zo dit ter introductie, dat wordt nog wat als het weekend nog moet beginnen. 2 woorden 9 letters.

Vrijdagmiddag, 22,67 graden Celsius in Sneek en de Orga staat te ploeteren in de voorraadkasten, Zhen is uiterst voorzichtig met haar eieren, de sinaasappelsap wordt koud gezet, zo ook de gin waar alleen Zhen en Bas HP van zullen drinken. De fusten worden aangesloten door de heren Jardi en Yannick, plan de campagne wordt gemaakt voor de ontvangst van de eerste gasten. It’s Karen en Manouk! Afgezet door uiteraard niks minder dan de taxi worden zij warm ontvangen. De magarita’s worden aan deze ganzen uitgedeeld, sushi op bananenbladen worden aangeboden door Kevin en Danny. Ze worden weggezet op de meest comfortabele zetels die nog net gestofzuigd zijn door Seren. Even nog wat zonnebrand op de neus en genieten maar. (Wil je dit nu volgend jaar ook? Boven de 25 jaar maak je hier kans op. SMS zorggoedvoordebejaarden naar 0909-ZHEN-HELPT tegen tarief van €2,55 per bericht en uw eigen telefonische kosten).
De gasten komen lekker binnendruppelen en het zorgt vroeg een zeer goede opkomst. Er wordt soms toegegeven dat men elkaar nog niet kent en wordt een handje gegeven indien dit het eerlijke feit is. Sommigen gaan daar echter toch enigszins anders mee om en gaan a.k.a. Danny Zuko beetje hangen tegen de muur. Wanneer de eerste graffitibussen dan uit de tassen komen, moet er worden ingegrepen. Tante en Moeder Gans maken een smoelenboek, zodat iedereen in de groepsapp, aangemaakt door de Orga, zijn tegenspeler kan opzoeken en bij naam kan noemen. Deze is tevens te vinden in de bijlage van dit memo. Het zeilweekend kent door het omvangrijke aantal een teamindeling en team 1 staat met de Orga lekker onze pasta te koken. Dank voor de voldoende pastasaus Abel, heerlijk! Pasta pasta, met of zonder kaas? Waarbij de tafel met eerstejaars volledig stemt voor met kaas, helaas (doe maar duur). Team 2 wast af. Team 2 bedankt team 1 en de Orga voor geen mega aangekoekte pannen. Team 2 krijgt hulp van Niels, aardige jongen die Niels, goede bordenafdroger die Niels, lief van Niels, Niels deed dit totaal uit zichzelf, had helemaal geen aanmoediging nodig van Gerwin, vriendelijke Niels. Het bier vloeide al rijkelijk, de eerste en zeker niet de laatste flauwe grapjes werden gemaakt, de laatste zonnestralen werden opgevangen en daarna even wat vestjes gepakt.
 

Gelukkig kon iedereen zich al snel klaarmaken voor Alcatraz! Taxi Gert-Jan met zijn crew stond al klaar en bracht ons veilig naar het centrum. Hier zijn we Rick en Roos kwijtgeraakt aan de striptent. Aangekomen in de kroeg hebben we nog even ‘Lang zal ze leven’ meegezongen voor een complete vreemde, maar ja, we mochten ook niet aan de hapjes zitten die voor een externe verjaardag waren. Traditiegetrouw werd B52 geschonken, of ter traditie of ter introductie, dit werd alom gewaardeerd, behalve door verslikkende partypooper Jardi. We hadden wel wat uitblinkers de vrijdagavond. Gerwin heeft de hele avond wodka gedronken en zat er lekker in, Tommie kon niet achterblijven en stond ook met een grote grijns in de kroeg. Roos had haar losse heupjes weer gevonden. Ook waren daar tegenpolen Max en Damon. Max werd beetje slungelig en aanwezig in ieders aura, Damon had net verkering gevraagd aan het hekje links van het podium (voor de mensen die visueel zijn ingesteld). Ze waren de hele tweede helft van de avond samen. Daar kan Kim nog wel wat van leren, want de rossige (Friese?) voorbijganger kon ze niet vasthouden, maar gelukkig was Thomas daar. Zijn schattige gezichtje was om van te snoepen zullen we maar zeggen. Hier gaat de redactie ook even niet op ingrijpen, daar is de redactie het mee eens. Martijn wilde ook wel even snoepen en dacht dat vrouwtje wat met Niels staat te dansen, ja dat ziet er wel gewillig uit. Een vrouw met een eigen bedrijf, a real independent woman. Dit leek wat hooggegrepen, maar deze bareigenaresse was zo flauw nog niet, en Niels was dus net wat te laat. Ons Ruubske probeert het nog even bij zusje van oud-VAS’ser Koen, maar Koen lijkt haar voorbereid te hebben. Yannick stelde gelukkig ook weer niet teleur en slingerde een beetje rond, iets te veel naar de mening van de taxichauffeur. Damon maakte nog een beetje ruzie omdat iemand aan zijn hekje zat. Het werd tijd voor knakworsten zonder saus oftewel, een avondsnack (of niet) taxi naar huis (of niet) en het bed in (of niet). De avond bracht in ieder geval de heren Dennis en Niels op ideeën toen ze terug waren bij de accommodatie. Ondanks dat de VAS een studievereniging is voor accountants, staan we open voor creativiteit. Dronken mensen komen met de beste ideeën. Heren, laat het de volgende keer een succesvol idee zijn voor een goede start-up o.i.d. Banken verplaatsen is gewoonweg rete-saai en niet creatief. Blij dat alles heel is, haalt de Orga de heren ‘s ochtendsvroeg uit bed, de heren worden wakker en kijken naar hun alles behalve indrukwekkende bouwwerk. Tsjah, in het daglicht ziet het er allemaal nog triester uit en de jongens besluiten dus de wat grote blokkendoos even terug te zetten. Lieve jongens, hierbij worden ze dus goed opgevoed (grotendeels door Gerwin en Nick).
Dat was een kleine introductie van the saturdaymorning! Maar de grote (e)introductie is natuurlijk van Zhen. Allereerst krijgt ze het voor elkaar om heerlijke koffie te zetten, vervolgens op de kamers te brengen, zo verschrikkelijk lekker! Even vergeten dat er niet gegeten en gedronken mocht worden op de kamers, dus appje met het verzoek om alles weer terug te brengen naar de keuken, zo deden wij dat. Als respect voor dit bizar goede idee van onze kookkoningin! Ten tweede was ze dus bezig om van 133 eieren lekkere scrambled eggs te maken. De omvang was wel erg omvangreik, maargoed uiteraard geen teleurstelling! Wat minder vertrouwen had ze in het tikken van de eitjes door l’assistent(en). Dat moest wel door een zeefje, ontzettend goed idee. Want brak eitjes eten met stukjes schaal, kan redactie uit eigen ervaring zeggen, is niet goed voor ‘ik voel me niet brak of misselijk-gevoel’. Iedereen is lekker vroeg wakker en pakt zijn of haar ontbijtje. Sorry Gerwin, weer zit je te genieten en wordt het opgemerkt, lekker eitje en spekje, goed te zien die levensgenieters. Kijkt men naar een andere tafel, daar zat Bart iets minder te genieten. Agossie, wat is er gebeurd Bart? Bart: ‘ “sniff, sniff”, ja zie je die kleren die daar hangen?’. VAS: “Ja?”. Bart: “Ja, die zijn dus van mij, die heb ik net uit moeten spoelen, “sniff”’. VAS: ‘Maar hoe dat zo dan?’. Bart: “De penningmeester van volgend jaar heeft zijn avondeten uit zijn maag daarop per ongeluk laten vallen. Hoe moet dat straks nou, dan ben ik hoofd activiteitencommissie, straks laat hij ook extra centen vallen op mijn budgetten, komt dan ook allemaal ‘zo uit de lucht vallen’. Dan krijg ik waarschijnlijk ook alleen een sorry, maar het is dan gewoon fraude, en dan moet ik me gaan verdiepen in de fraude escalatieladder, maar die heb ik nog niet aangeschaft of gehad op Nyenrode.’ Bart zat er wat verloren bij. Jan, Marien en Rick to the rescue, ze attenderen Bart nog maar eens aan dat zij er niet zijn om aardig gevonden te worden en dat ze wel even met onze lange vriend willen praten. Tijd zal het moeten leren. De kleren zijn uiteindelijk droog geworden door het heerlijke weer. Na het ontbijt is Jan Marien aan het wind, uhm, woord. De beginselen van het zeilen worden verteld, de krijtjes vertellen niet graag mee. FAQ is te vinden op leerzeilenmettheo.enstraw.ze.nl. Belangrijk is ook om te blijven hydrateren en insmeren, we zullen de kreeftenscore later weten. Bootindeling wordt omgeroepen, op naar le beaut!
 

Wind in de haren, zonnetje op de bol, muziekje aan, wat een dag. Wat gebeurt op de boot, blijft op de boot, oftewel, geen echte verhalen van het varen, alleen dat iedereen genoten heeft en dat Ruben goed een vastzittend zeil naar beneden kan trekken. Uiteraard hebben we ook geluncht op starterseiland, daarna werden wat rood wordende nekken en ruggen opnieuw, of voor het eerst ingesmeerd en konden we de score bijna opmaken. Nog heel even het water op en toen was het tijd voor een geheel verzorgde barbecue. De vooroordelen kunnen weer volledig onderuit gehaald worden, want geen bbqmeneer, maar een bbqmevrouw ging aan de gang. Dit ging logischerwijs dus ook iets langzamer dan menig VAS’ser fijn vindt. Later op Astro TV: ‘Ze roddelen, ze judgen, maar the real struggle door de vlammen en de rook zien ze niet. De weg naar succes is soms hobbelig.’ Ze zal zich er vast mee kunnen identificeren. Thomas kon (thank god) als enige lachen om de tomatengrap, de rest niet. We voelen hier toch enige vorm van een generatiekloof. De buikjes waren rond gegeten, daar konden geen ijsjes meer bij. Of dat lag aan de barbecue of aan de lege vriezer laten we in het midden. Martijn heeft de kreeftencompetitie net gewonnen van Ruubske en Gerwin en wordt beloond met een harde vlakke hand van Manouk op linkerkant. Heerlijk!

Yannick opent voorzichtig de biercantus, iedereen heeft mooie Ikea gieters op de tafel staan. Gerwin grijpt nog snel even in en vertelt wat aanvullende regels, Zhen duikt in haar rol en geeft op een guitige wijze min- en strafpunten, Abel staat glimlachend te genieten en zijn plan voor te bereiden. Let’s sing together meine freunden en wanneer iedereen voorzichtig een beetje meezingt, brullen Karien en Jan Marien keihard de liederen. Toppers zijn het ook, trekken de groep mee en er wordt uit volle borst meegezongen. Martijn vraagt bij de twee specialisten, Gerwin en Tommie, na hoe de intonatie, timing en hoogte van de octaven moeten worden ingezet bij de laatste zinnen van het ‘Trink, Trink, Bruderlein-lied’ en is daarna tevreden met zijn optreden. De Orga had niet heel veel zin in veel zingen, maar meer in spelletjes, waarbij de bierestafette wel 3 keer gespeeld werd, en waar Martijn dan ook 3 keer bij was. Dit werd geprezen met de Zeeuwse Bolussen (hoofdletters?) van het dankbare Nieuw-Zeeuwse zeilteam. Maar de echte uitblinker van de estafette is toch wel Olof, Olof is gespot mensen, gooit z’n keel gewoon open, volgend jaar mag hij dit herhalen met minimaal halve liters. Toch mocht soms wel een liedje gezongen worden, dit werd dan ingeluid door de échte muzikanten in het midden, Tom en Roel op de blazers. Vervolgens mocht het liedje geraden worden voor punten, waar Candide angstig goed in was? Strafpunten waren voor Niels vd S die door de heksen van het zwerkbalteam billenkoek kreeg. Welke strafpunten nog meer?! Luc mocht ook even naar voren komen om een briefje te trekken voor een opdracht. Laat me even de situatie schetsen.
Op deze zomerse avond zaten de VAS’sers buiten aan ronde tafels of om bierkratjes of aan wat langere eettafels. Het beachvolleybalteam uit Brazilië van Luc zat aan de lange eettafel aan de rechtervoorkant vanuit het podium gezien. Ze waren helemaal in stijl gekleed en hadden een hoofddeksel met een mininetje met pingpongballetjes erin. Luc loopt naar voren, trekt een rood briefje. Daar staat het volgende op: ‘Doe de kaboutertjesdans’. De radars van Luc gingen aan, in plaats van Trink, trink, werd het Think, think, bruderlein, think! Want dat vindt Luc toch iets te beschamend om te doen. Luc loopt rustig naar de keuken en verscheurt terwijl hij loopt het briefje keurig in 1, 2, 1400 kleine stukjes, zodat ze nooit achter de ware opdracht zouden komen. Jammer joh, hier staat het dan toch. Hij pakt een doos met eieren uit de keuken. Geeft elk team een ei, waarbij het natuurlijk lijkt dat we mogen proberen om het ei in het netje mogen gooien. Maar er gebeurt niks. Iedereen bleef wat perplex achter. Het klinkt nu wel een beetje als een verhaal, ‘je had erbij moeten zijn’, maar Luc, je was gigantisch komisch. We hebben nog even getreind met kedeng kadeng. De Swahilische kratstapelaars blinken uit in de uitvoering met de bongo op het “in the jungle, the mighty jungle” nummer. En daar is de tune, de tune waar met name blijkt achteraf, Abel op gewacht heeft. Het dondert en bliksemt van Guusje. Er wordt gefluisterd, zal bier gegooid worden? En vervolgens vliegt het eerste biertje door de lucht. Yeahh!! Dus gooien, dekking zoeken of gewoon er helemaal voor gaan. Abel gooit daarom gewoon de gieters op zijn goed gewaardeerde mede zeilweekendgangers. Oh oh, wat had Abel, komend voorzitter, een voorbeeld gesteld en uiteraard lol. We hebben het op film, ontkennen heeft geen zin. Niels was raar genoeg even geïrriteerd zaterdagavond. Hij had het ei van Luc in zijn broekzak gestopt. De Orga, redactie, eigenlijk elk weldenkend mens, vraagt zich af waarom je een ei in je broekzak stopt. Reactie van Niels is helaas uitgebleven. De achterbroekzak was voor Ruben even het target voor een goede billenkoek, zo speels is die jongen wel. Het ei brak en lachte het kontje van Niels uit, daar kon Niels blijkbaar niet zo goed tegen.
 

Aangekomen met de taxi’s in de binnenstad, aanschouwde menig VAS-lid de schoonheid van Sneek voor de tweede avond. 1841 wilde onze gastheer wel weer zijn, of vrouw, of genderneurtraal. De flessendeal sprak meerdere leden aan, waardoor al snel enige alcoholische flessen op tafels verschenen, met uiteraard ook de frisdrank. Uiteindelijk hebben we met z’n allen zoveel flessen (19 volle flessen op het hoogtepunt) gekocht dat het te gênant was voor woorden. Zo zijn wij helemaal niet. Maar ja, toch wel. Zo prettig dat mister VAS Abel als een goede bodyguard onze flessen heeft bewaakt met z’n leven. Kwam hij nu nog moeilijke situaties tegen, belde hij even met Fanta en werd het ook opgelost. We konden ook nog even lachen om wat gekleurde ballonnen in de club en vonden we de kroeg allemaal dus erg aardig, maar ineens was alle frisdrank weg. Manouk stapte hier in de onderhandelingspositie en haalde wel 9 flessen frisdrank terug. Zijn er dan nog rare dingen gebeurd die avond, mwah niet echt. Speekseluitwisselingen waren bij Thomas en Kim al niet onbekend, maar werden de cupidopijlen nu op anderen gericht (respectievelijk Paula en Ruben, maar wees vrij om ander combinaties te maken in je eigen fantasie). Lisanne en Pieter volgen deze voorbeelden gezellig op.

Gevolg van de continue versnaperingen was een hoop lol maar ook moeite met het evenwichtsorgaan. Zo vond Yannick de grond ook iets aardiger dan normaal en kon hij boos zijn op het afstapje. Maar ook draaide het goed bij Nick, dat de taxi terug als een soort van achtbaan werd ervaren. Tijd om uit te stappen met tante. Veilig thuisgekomen, want wandelend kom je ook ver, als je er de tijd maar voor neemt. Zo werd Max ook geïntroduceerd tot een stukje lopen. Maar Max vond dat maar eentonig. Dit werd dus afgewisseld met sprongen, hang-aan-het-verkeersbord taferelen. Waarbij de rest bij elke afsprong zijn of haar punten kon geven. Thuis in de mooie boerderij werd nog even nagenoten, gebabbeld, pizza of knakworstjes gegeten of juist uitgespuugd. Etappes in het aankomen en het naar bed gaan.

Zondagochtend is altijd zo’n heerlijke ochtend. Wat je ook gedaan hebt zaterdagavond, je hoeft nog niet te werken! Zondag is op het zeilweekend ook altijd zo’n rollercoaster van emoties. Het euforische gevoel dat er alweer eten beschikbaar is als ontbijt of juist de woede dat je je iets te misselijk voelt dat je dit heerlijke ontbijt wellicht over moet slaan. Het balen dat je je spullen op moet ruimen maar daartegenover staat de lol dat de herhalende grappen van het weekend het ook nog gezellig maken op de zondag. De blijdschap van het goede weer en het voor een select groepje het beste uitzicht om nog wat te zeilen en de contra daarvan is uiteraard het trieste uiterst verdrietige afscheid. Knuffels en voorzichtige kusjes, zeker als je elkaar nog maar twee dagen kent. Jongens en meisjes, tot de volgende twee zeildagen in 2019, dan verdubbelen we onze relatie! Wellicht kunnen we wel een gast uitnodigen in de vorm van Jort Kelder of iets dergelijks. Of tot ziens in het leven en negeer elkaar niet, want het zeilweekend schept een band. Dus Thomas, je kunt op een random verjaardag gewoon gedag zeggen, uit de hoogte gevallen (zeer) jongeman! Laten we met een vriendelijk toon afsluiten. Laaater!

VAS
Adres
Straatweg 25
3621 BG, Breukelen
Nederland

Contact

secretariaat@vasonline.nl
+31 346 29 59 80

Social